چکیده

بودجه ریزی مبتنی بر عملکرد (PBB) به عنوان یک رویکرد نوین در نظام های مالی عمومی، با هدف بهبود کارایی و اثربخشی تخصیص منابع در سازمان های دولتی و شهرداری ها مطرح شده است. در نظام های سنتی بودجه ریزی که عمدتا بر «نهاده محوری» تمرکز دارند، کنترل هزینه ها اغلب به معنای محدود کردن مخارج بدون توجه به پیامدها و نتایج است. این در حالی است که در بودجه ریزی مبتنی بر عملکرد، ارتباط مستقیم میان منابع تخصیص یافته و نتایج عملیاتی (خروجی ها و پیامدها) برقرار می شود. پژوهش حاضر با هدف تحلیل چگونگی تاثیر پیاده سازی این نظام بر مدیریت منابع و کنترل هزینه ها در شهرداری ها تدوین شده است. یافته های تحلیل نشان می دهد که انتقال از بودجه ریزی سنتی به مبتنی بر عملکرد، علاوه بر ایجاد شفافیت مالی، باعث تقویت انضباط در هزینه کرد و کاهش مخارج غیرضروری از طریق تعیین اهداف عملکردی مشخص می شود. با این حال، چالش های زیرساختی از جمله نبود سیستم های حسابداری تعهدی و فرهنگ سازمانی مقاومت گر، از موانع اصلی استقرار موفقیت آمیز این نظام محسوب می شوند. این مقاله با مرور ادبیات پژوهش و تحلیل تجربیات جهانی، نشان می دهد که موفقیت در این فرآیند، مستلزم استقرار نظام پایش مستمر و تغییر پارادایم مدیریتی از کنترل هزینه ها به مدیریت عملکرد است.

نویسندگان مقاله